Blog

Honderd jaar geleden werd geschreven:

"Ik stond voor een grote lap linnen... en merkte dat het linnendoek niemand anders was dan ikzelf. Dat was de eerste zelfkennis. Maar ik stootte verder door. Er ontstond een geweldig kabaal uit. Een storm scheurde mij. Ik schreeuwde het uit van pijn. Ik zag dat het grootste deel van het doek naar de bliksem ging. Daarna was ik totaal door mijzelf verblind. Stelt u zich voor, ik was een stalen gebergte dat op z’n kop stond. Tere zielsbloemen onttrokken de afgronden, die met geen stoot sofakussens op te vullen waren, aan het oog. Ik had de hele onzin door en stelde vast dat een zandkorrel heel wat waardevoller is dan een oneindige wereld... 
    In elk geval stelde ik vast dat het louter te doen is om een beweging die zo min mogelijk gehinderd wordt. Ik geef toe dat het logische in dezen ontoereikend is, aangezien ieder axioma het andere weerlegt... 
    Wees doek en scheur jezelf aan stukken. Scheld jezelf zo lang uit tot je iets anders bent. Wees doek en toneelstuk tegelijk. Als je ergens vurig naar verlangt, doe dan steeds het omgekeerde, want anders raak je te snel in de nesten. Ik heb het altijd al gezegd, het omgekeerde is even juist. Maar hink niet langer op twee benen... 
    De wereld is het middel om te denken. Het gaat er niet om iets te kennen, dat is immers een fantastische tautologie. Hier gaat het om denken, denken. Dat verandert de hele zaak, mijnheer. Genieën handelen nooit, of ze handelen slechts in schijn. Hun doel is een gedachte, een nieuwe, nieuwste gedachte."