Gedichten‎ > ‎

Mandelstam

Ramona van der Giesen en Wouter Kusters vertaalden een gedicht van Osip Mandelstam, direct vanuit het Russisch, met steun van de Duitse en Engelse vertaaloplossingen, en vergelijkenderwijs met de vertaling van Kees Verheul (en met heel veel adviezen van diverse hulpdichters, waardoor hier eigenlijk sprake is van een Gesamtkunstwerk):

~~~~~~+-
Misschien is dit het punt van de waanzin,
misschien is dit je geweten:
De knoop van het leven waarin we herkend zijn
en ontward voor het bestaan.

De nijvere spin van het licht ontbindt
kathedralen van transcendente kristallen
tot ribben, waarna hij ze in een 
enkele bundel verbindt.

Dankbare bundels van zuivere lijnen
- verenigd door de verfijnde lichtstraal -
maken zich op eens samen te komen,
als gasten met open blik.

Alleen hier op aarde, niet in de hemel
- als in een huis, vervuld van muziek.
O laat ze niet schrikken of zich verwonden,
’t is goed als wij zo lang zouden leven


Wat ik zeg, moet je me vergeven,
lees het me zacht, heel zachtjes voor.

Osip Mandelstam schreef dit gedicht in 1937, rechts staat de Duitse vertaling en daaronder de Engelse.

Maybe this is the point of insanity,
Maybe this is your conscience - this,
The knot of life, wherein we are recognized
And untied in order to exist.

Thus transcendent crystal cathedrals,
Like a diligent spider, light
Stretches out over ribs, then gathers them
Once more in a single beam.

Beams of pure lines, grateful ones,
Steered by a quiet ray
Will gather will meet someday
Like guests with their heads unbared.

Only not in the sky, but on earth,
As in a house filled with song
How not to harm, not to frighten them?
If only we live so long....

For what I am saying, forgive me...
Softly, softly, read it to me...

Als iemand suggesties heeft hoe de Nederlandse vertaling verbeterd kan worden, bericht ons dat dan, zie: Contact

Comments